سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
229
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قوله : انّ القصاص حينئذ : يعنى حين جرح . قوله : فلا وجه لا دخاله فى بابه : ضمير در [ ادخاله ] بقصاص و در [ بابه ] به محارب راجعست . قوله : و لو لوحظ جميع ما يجب عليه : ضمير در [ عليه ] بمحارب برمىگردد . قوله : مع اخذه المال : ضمير در [ اخذه ] بمحارب راجعست . قوله : انّه يؤخذ منه عينه او مثله او قيمته : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] بوده و در [ منه ] بمحارب عود كرده و ضمائر [ عينه ] و [ مثله ] و [ قيمته ] بمال برمىگردد . قوله : مضافا الى ما يجب عليه : يعنى مضافا الى ما يجب على المحارب من العقوبة . قوله : و هو خروج عن الفرض : ضمير [ هو ] به ذكر قصاص برمىگردد و مقصود از [ فرض ] ذكر عقوبت و حدّى است كه به خاطر محارب بودن فقط ثابت شده باشد يعنى ذكر قصاص در باب حدّ محارب از فرض مسئله خارج مىباشد . قوله : او قصور فى الاستيفاء : و اگر بملاحظه جميع ما يجب على المحارب قصاص ذكر شده چون ضمان مال از حيث عين و مثل و قيمت در اينجا بيان نشده پس مرحوم شيخ در استيفاء احكام واجبه بر محارب قصور نمودهاند . قوله : و فى هذا التّقسيم : يعنى تقسيمى كه مرحوم شيخ نسبت به افراد محارب بيان داشتهاند . قوله : مع ذلك : يعنى علاوه بر اشكال مذكور و آن بيان نكردن